کتاب صوتی قصر نه پنجره

کتاب صوتی قصر نه پنجره نوشته‌ی آرزو شاطاهری درباره‌ی قصری است که معماری عجیب و غریبی دارد و پنجره‌های آن متحرک هستند و صاحب قصر را هیچ‌کس ندیده است، جز ساقی کوچولو! ساکنان شهر نسبت به این فرد اسرارآمیز بسیار کنجکاو هستند و سعی می‌کنند از طریق این دختر کوچولو راز این ساختمان را کشف کنند.

موضوع کتاب صوتی قصر نه پنجره چیست؟

آرزو شاطاهری در این کتاب شنیدنی داستان دختر هفت ساله‌ی باهوشی را به نام ساقی روایت می‌کند که موهایی فرفری دارد و مادرش حسابدار «قصر نه پنجره» است. ساقی هر روز با لیوانی پر از شیر از تپه بالا می‌رود و عصر با لیوانی خالی از شیر بازمی‌گردد.‌ همه فکر می‌کنند او صاحب قصر را می‌بیند و از راز او باخبر است اما کسی از این موضوع مطمئن نیست.

ساقی برای این‌که به تپه برود باید از راه صورتی عبور کند و این راه در کنار جالیز ممدی و قلی قرار دارد. این دو خیلی دوست دارند راز صاحب قصر را بدانند چون همه چیز در شهر «بیا و ببین» به صاحبِ مرموز قصر بازمی‌گردد. این صاحب گمنام در شهر خانه‌هایی جذاب و رویایی می‌سازد، مغازه‌ها را با اختراعات خود پر کرده است و مهم‌تر این‌که مردم خواب‌های بد خود را به دستگاه رویاخوان او تحویل می‌دهند و به جای آن رویاهای قشنگ می‌گیرند. با این وجود کسی او را ندیده است، هیچ‌کس به جز این دختر کوچولو!

کتاب صوتی قصر نه پنجره مناسب چه کسانی است؟

آرزو شاطاهری تلاش می‌کند تا کودکان و نوجوانان 10 تا 14 سال را با مفاهیم مهمی مانند خانواده دوستی، شجاعت، عشق و کتابخوانی آشنا کند.

با آرزو شاطاهری بیشتر آشنا شویم:

این نویسنده در سال 1356 به دنیا آمد و به رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی روی آورد. اولین کتاب او «آهنگ دوستی» نام داشت که در سال 1390 برای کودکان منتشر شد. شاطاهری در کنار نویسندگی برای کودکان، در زمینه‌ی ادبیات بزرگسال به خصوص نقد و بررسی آثار داستانی سابقه‌ی درخشانی دارد.

در بخشی از کتاب صوتی قصر نه پنجره می‌شنویم:

اون روز ساقی مثل همیشه با لیوانی پر از شیر از خانه خارج شد، مثل همیشه به جای راه اصلی از کوچه‌ی پشت خونه به طرف خیابون صورتی رفت که از روبروی مغازه‌ی پدرش نگذره. خب، اصلاً دوست نداشت اون یه لیوان شیر لو بره. از جلوی نونوایی آقاکریم گذشت و برای همشون مثل هر روز دست تکون داد و خسته نباشید گفت. پشت شیشه‌ی آینه‌ایه بانک بزرگ شهر خودش رو نگاه کرد و کمی شکلک درآورد. بعد از کمی نگاه کردن به تنها بوستان طالبی و خیار وسط شهر از تپه بالا رفت.

همه چیز مثل همیشه بود، اون چند جیرجیرک که همیشه کنار جاده آفتاب می‌گرفتن در حال آواز خواندن بودن. دو سه تا علف شاید هم بیشتر تازه داشتن جوونه می‌زدن. چند تا طاووس هم بودن که هیچ کاری نمی‌کردن و چند تا کبوتر که راه می‌رفتن چون اصلاً حال و حوصله‌ی پرواز نداشتن.