معرفی و دانلود کتاب صوتی به فردا فکر نمی‌کنم

معرفی کتاب صوتی به فردا فکر نمی‌کنم

کتاب صوتی به فردا فکر نمی‌کنم نوشته‌ی مرسده کسروی، از زبان زنی محکوم به اعدام روایت می‌شود که در روزهای پایان زندگی‌اش به گذشته برمی‌گردد و خاطراتش را مرور می‌کند.

حدود یک قرن است که رمان اجتماعی در ادبیات ایران جای گرفته است، از زمان آغاز دوران مشروطه‌خواهی، اندیشه‌ها و جنبش‌های رفرمیستی و اصلاح‌طلبانه اجتماعی در ایران اوج گرفت. نویسندگان ایرانی در آن زمان‌ها آثار داستانی مدرن غرب را ترجمه کردند و آن‌ها را به مردم ارائه دادند.

هدف آن‌ها ایجاد اندیشه‌ای نو و زاویه‌ی دید تازه‌تر نسبت به مسائل اجتماعی بود. آن‌ها در تلاش بودند که به زبان داستان و واژه‌ها، سیاهی‌ها و دغدغه‌های اجتماع آن زمان را بیان کنند و راهی برای بازنمایی اجتماع و حل مشکلات آن پیدا کنند.

شخصیت اصلی این کتاب، زنی محزون و تنهاست که به اعدام محکوم شده و در انتظار اعدام به سر می‌برد. او در زندان داستان زندگی خود و زنانی که همانند او در انتظار مرگ هستند، را روایت می‌کند. او حالا که به پایان زندگی رسیده است و روزهای آخر عمر خود را سپری می‌کند نامه‌ای برای مخاطبانی نامعلوم می‌نویسد و سعی می‌کند مسیر زندگی و خواسته‌هایش را در این روزهای آخر به گونه‌ای برای آ‌ن‌ها بیان کند.

کتاب صوتی به فردا فکر نمی‌کنم به پیروی کردن از ذات رمان اجتماعی در ایران و فراز و نشیب‌هایش اشاره می‌کند و روایتی است از زندگی افرادی که شرایط زیستی امروز جامعه ایرانی برای آن‌ها پایانی بد رقم زده و در حال حاضر در جایگاه راوی، داستان زندگی خود و آنچه از دید خودشان به آن‌ها و جامعه گذشته است، را شرح می‌دهند.

در قسمتی از کتاب صوتی به فردا فکر نمی‌کنم می‌شنویم:

«اگر بخواهم زندگی‌­ام را به دو بخش قسمت کنم، آن را به قبل و بعد از دانشگاه رفتنم تقسیم می‌­کنم. قبلاً ترسو و خجالتی بودم. راست دماغم را می‌گرفتم و می­‌رفتم تا مدرسه و برمی‌­گشتم و اگر مرا جای دیگری در شهر رها می­‌کردی، از ترس می‌­زدم زیر گریه. با این حال جلو هم مدرسه‌ای‌­هایم کم نمی‌­آوردم. زودتر از بقیه­ هم کلاسی‌­ها یا خیلی دیرتر از مدرسه می‌­زدم بیرون که بچه­‌ها مادرم را نبینند. صبحِ تاریکی بی­‌سر و صدا و صبحانه نخورده از خانه بیرون می­‌زدم که مادرم با آن صورتِ مهتابی و چشم­‌های وارفته و لب­‌های کبود دنبال من تا مدرسه راه نیفتد. فکر می­‌کرد باید لحظه به لحظه مراقب من و برادرم باشد. پشت هر دیواری خطری در کمین ما می­‌دید و با اینکه توان و رمق کافی برای مراقبت از ما را نداشت، دست بردار نبود. بهش قول می­‌دادم که تمام موزاییک‌­های پیاده‌­روی راه خانه تا مدرسه و بالعکس را بشمرم. نگاهم نباید به نگاه مردم می‌­افتاد. همه جا چشم­‌های هرزه­ای منتظر بودند تا عفت و عصمتم را لکه­‌دار کنند. خیابان­ پر از دزدها و شارلاتان­‌هایی بود که برای گول زدن دخترهای جوان و بی‌­تجربه و معصوم دام­‌های نامرئی داشتند. برای من آن سال‌ها جشن­‌های تولد مثل رفتن به سرزمینی جادویی بود. بچه­‌ها قبل از هر تولد درباره­ برنامه‌­های جشن و لباس‌­­­ها و کادوها و این جور چیزهای خوب­ حرف می‌زدند و بعد از جشن از خاطره‌ها و بازی‌ها و خوردنی­‌هایش. به حرف‌­هایشان گوش می‌­دادم و هیچ تصوری از آن همه چیزهای خوب و رویایی نداشتم.»

فهرست مطالب کتاب صوتی