کتاب صوتی ناصر ارمنی

کتاب صوتی ناصر ارمنی مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه و هیجان‌انگیز از نویسنده نامدار ایرانی رضا امیرخانی است.

عنوان‌های این مجموعه عبارت‌اند از: زمزم‌، انگشتر‌، رتبه قبولی،‌ یک پژوهش خشن، کوچولو، ناصر ارمنی، کمال، سه نفر، خیابان، سال نو و گوش شنوا.

داستان اول این مجموعه به نام زمزم درباره‌ی پسری به نام سهراب است که پشت تشتک‌‌‌‌های نوشابه زمزم، دنبال جمله "زمزم نوشابه ایرانی ذائقه ایرانی" می‌گردد و اگر 5 تشتک با این جمله پیدا کند به او یک سکه‌ی طلا می‌دهند، او به حدی به جستجو کردن و پیدا کردن این جمله علاقه دارد که در یک رستوران مشغول به کار می‌شود و شرطش برای کار این است که تمام تشک‌های نوشابه برای او باشد و در عوض نصف حقوقش را کم کنند. همه‌ی اطرافیان سهراب به او می‌گویند که دست از این کارها بردارد و برود دنبال کار درست و حسابی بگردد. اما در عوض او می‌گوید در این کار عشقی است که کمتر کسی آن را درک می‌کند. هر فردی عشقی دارد، اما آدم‌هایی که به صراحت دنبال عشقشان بروند، بسیار کم هستند.

رضا امیرخانی نویسنده جوان و نام‌آشنا را بیشتر با رمان می‌شناسند اما این اثر در حوزه داستان کوتاه است. زبان داستان‌های کتاب ناصر ارمنی جذابیت‌های خاص خود را دارند و شیطنت‌هایی در سوژه، نوع نگاه و پایان‌بندی‌های متفاوت از ویژگی‌های منحصر به فرد این کتاب است. تمامی داستان‏‌های این کتاب در زمان حال رخ می‌دهد.

در بخش‌هایی از کتاب صوتی ناصر ارمنی می‌شنویم:

«سهراب حتی زودتر از یک هفته برگشت. صحیح و سلامت. همانطور که حاج احمد آقای عطار گفته بود. هر کس از او در مورد غیبتش سوال می‌کرد سهراب به خوشرویی می‌گفت:
- خدا یار عاشقاس. پنجمی رو هم پیدا کردم.
- پنجمی رو؟
- پنجمی رو؟
- زمزم رو؟
- آره دیگه زمزم رو. خدا یار عاشقاس. زمزم رو ریخته بودن توی قابلمه و گذاشته بودن کنار حجله. زمزمش اصل بود. مال خونه خدا. همون خدایی که یار عاشقاس.»

«کسی چه می‌داند؛ شاید از همین‌جا بود که روی ناصر لقب ارمنی گذاشتند. لقب، پر بی‌راه هم نبود. ناصر از مدرسه که بیرون می‌آمد به دو می‌آمد تا با بچه محل‌ها به حسن آباد برود. دو سه تا کلمه هم ارمنی یاد گرفته بود.
- پی‌تر باروک آری حاکیم ناظامی!
بچه‌های مدرسه او را ناصر ارمنی صدا می زدند. ناراحت که نمی‌شد هیچ، خوشش هم می‌آمد. گاهی به بچه‌های مدرسه ارمنی هم یاد می‌داد. به یکی دوتا از بچه‌های شر، چند تا فحش آبدار ارمنی یاد داده بود. آن‌ها هم تا حسن آباد بچه محل‌های ناصر را دنبال می‌کردند و به ارمنی و با همان دو سه تا کلمه فحش می‌دادند...»