کتاب صوتی هزار و چند شب لیالی

کتاب صوتی هزار و چند شب لیالی اثر سید علی شجاعی، مجموعه‌ای از 14 داستان کوتاه و جذاب است که برای مخاطبان خود مضامین و زاویه دید تازه‌ای دربردارد.

شجاعی سعی کرده در این مجموعه با وسواس دست به انتخاب مضامین و در ادامه کلمات و جملات برای تبیین آن‌ها بپردازد و به همین دلیل حتی قالب روایت این داستان‌ها نیز تحت تاثیر همین مضامین هستند.

ویژگی اصلی این مجموعه را باید در تلاش نویسنده برای پیوند میان آن چیزی دانست که خود او از آن به عنوان «اتمسفر زیستی نویسنده و مخاطب» یاد کرده است. به همین اعتبار در این مجموعه بازگویی نقاط ضعف رفتاری و فکری اجتماع با رجوع به تصویرسازی آنچه از آن‌ها در حال حاضر وجود دارد و بزرگ‌نمایی ریشه‌های این نقاط ضعف در دستور کار نویسنده قرار گرفته و به همین خاطر گاه داستان‌های کوتاه این مجموعه که تمام می‌شوند در ذهن و زندگی مخاطب شروع به حیاتی تازه می‌کنند و او را به سمت زیست و اندیشه‌ای جدی‌تر و بلندتر هدایت می‌کنند.

داستان کوتاه «هزار و چند شب لیالی» که عنوان کتاب نیز وامدار این داستان است را می‌توان یکی از موفق‌ترین داستان‌های این مجموعه یاد کرد که کم و بیش بسیاری از ویژگی‌های شاخصی که در داستان‌های دیگر این کتاب دیده می‌شود، در این داستان کوتاه نیز وجود دارد.

داستان کوتاه «هزار و چند شب لیالی» شرح زندگی مدرن انسان امروزی که به شکلی موجز و با عنایت به نظم حاکم بر موقعیت زندگی امروزی روایت می‌شود. توجه به زندگی انسان امروز که درگیر با دغدغه‌های برآمده از زندگی مدرن هستند از بن مایه‌هایی است که در داستان‌های دیگر کتاب نیز می‌توان مشاهد کرد. همچنین استفاده از روایتی موجز و به دور از زوائد که تقریبا در تمامی داستان‌های کتاب به شکلی قابل پذیرش دیده می‌شود.

در قسمتی از کتاب صوتی هزار و چند شب لیالی می‌شنویم:

گوشی در دستم می­‌ماند و می­‌مانم که نکند لیالی بیشتر می­‌فهمد و اصلاً شاید هر دو می­‌فهمیم و این دانستن‌هایمان، موازی کنار هم زنده­‌اند بی­‌آنکه مزاحم هم باشند و اما دلخوشم نمی­‌کند این خودگویی سهل­‌انگارانه... و باز شماره­‌ای دیگر و همان سوال و تأسفی تلخ در جواب:

- دلت خوشه­‌ها... افتادی دنبال لیالی که چی؟ مگه به تو سپردنش که حالا می­خوای پیداش کنی! جون اضافه داری واسه غصه خوردن؟ این همه سال هی رفت و گم شد و باز پیداش شد، بعدش که چی؟ خسته نشدی هر دفعه تلفن دست گرفتی، به این و اون زنگ زدی و همه هم گفتن بی­‌خبرن و تو خودت مچاله شدی و بعدش هم لیالی انگار نه انگار که همه رو جون به لب کرده، بی‌خیال برمی­‌گرده و می­‌خنده به حال من و تو و هرکی نگرانش شده...
این گفتگو هم بی­‌خداحافظی به بوق ممتد ارتباط قطع شده می‌­رسد و گوشی در دستم، عرقی سرد از پشت گردنم راه باز می‌کند و می­‌خزد تا گودی کمر و مردد که لیالی می‌­خندید هر بار به حال من و او و هر که نگرانش شده؟ شاید که لیالی می­‌خندید:

- اصلاً فرض کن من گم شدم یه روز... گم شدنِ درست و حسابی و واقعی... تو که نباید نگران بشی، یا شماها که سرجاتون نشستین؛ اگه قرار به نگران شدن هم باشه، اونی که گم شده و دستش به هیچ‌جا بند نیست باید نگران بشه، شماها که پیدایین! با هم و کنار همدیگه­‌این...