کتاب صوتی آن بیست و سه نفر

کتاب صوتی آن بیست و سه نفر نوشته احمد یوسف زاده حاوی خاطرات بیست‌وسه نوجوان است که توسط ارتش بعث، در خلال دفاع مقدس و در عملیات بیت‌المقدس به اسارت درآمدند و دیکتاتور عراق سعی داشت از این نوجوانان برای ایجاد جنگ روانی علیه ایران استفاده کند.

ماجرای آوردن یک عده نوجوان 15 تا 17 سال به کاخ صدام و واداشتن آنان به بیان اعترافاتی دروغین مبنی بر اجباری بودن اعزام رزمندگان نوجوان به جبهه‌های جنگ که می‌توانست افکار عمومی جهانیان را در جهت خواسته‌های رژیم بعث عراق تغییر دهد، موضوعی است که این کتاب را بی‌نظیر می‌کند.

نگارش این کتاب دست‌‌نوشته‌‌های سال 1370 احمد یوسف زاده است و متن فیلم مستند آقای مهدی جعفری که حاوی ساعت‌‌ها مصاحبه‌ی دکتر محمد شهبا با افراد گروه بیست‌وسه است، از این رو، خواننده می‌‌تواند مطمئن باشد آنچه در این کتاب می‌‌خواند تخیل و قصه‌‌پردازی نیست؛ بلکه روایتی است از آنچه این 23 نفر دیده و از سر گذرانده‌‌اند.

در این کتاب صوتی فقط هشت ماه از هشت سال و سه ماه و هفده روز اسارت این بیست‌وسه نفر روایت شده است. باقی سال‌‌های اسارت در اردوگاه‌‌های رمادی و بین‌‌القفسین و موصل گذشته با گفتنی‌‌ها و حتی ناگفتنی‌‌های زیادی است.

یوسف‌زاده در تقسیم‌‌بندی این کتاب صوتی «فصل» را به معنای فصل‌‌های سال گرفته‌‌ شده است. به‌غیر از اتفاقات گذرایی که در آخرین روزهای سال 1360 روی می‌‌دهد، باقی روایت‌‌ها که هر یک نام مخصوص خود را دارد، در چهار فصل بهار و تابستان و پاییز و زمستان سال 1361 روی داده‌ ‌است.

آفرینندگان حماسۀ «بیست و سه نفر» که شانزده نفرشان اهل استان کرمان‌اند، اکنون دهۀ چهل عمرشان را با عزت سپری می‌‌کنند. فقط متأسفانه از میان این گروه سید عباس سعادت، اهل پاریز سیرجان، به دیار حق شتافته است.

در قسمتی از کتاب صوتی آن 23 نفر می‌شنویم:

ایستادم جلوی میزش. سلام کردم و به او گفتم که تازه از جبهه برگشته‌‌ام و تصمیم دارم بنشینم پای کتاب و درسم را بخوانم و حاضر نیستم به جبهۀ بی‌‌عملیات برگردم. گفتم: «برادر نوزایی، تو رو خدا راستش رو به من بگید. این باری عملیات هست یا نیست‌‌؟» نوزایی گفت: «کاکا، حالا حتماً باید عملیات باشه تا شما برید جبهه؟» گفتم: «ها. اگه عملیات نباشه، نمی‌‌رم. باید برم مدرسه.»
آقای نوزایی انگار مجاز به افشای اسرار نظامی نبود. با این حال، در مقابل اصرارم گفت: «به امید خدا به‌‌‌زودی یه خبرایی می‌‌شه!»
حرفش را گرفتم. او نمی‌‌توانست جار بزند که قرار است عملیات شود. چون به گوش منافقان می‌‌رسید و آن‌‌ها هم می‌‌گذاشتند کف دست عراقی‌‌ها و عملیات لو می‌‌رفت. با خودم گفتم حتماً عملیات در راه است؛ وگرنه چه خبرهایی ممکن است در جبهه بشود؟ از این گذشته، نوزایی، غیر از اینکه گفته بود به‌‌‌زودی خبرهایی می‌‌شود، با نگاه و لبخند و نحوه بیان همان جملة کوتاه انگار هزار بار گفته بود: «قطعاً عملیات داریم. اگر واقعاً راست می‌‌گویی، برو آماده باش!»
جوابم را گرفته بودم. باید تصمیمم را می‌‌گرفتم. گرفتم.